"Kiedy sen staje się rzeczywistością cz.17'

17. Zastukałam do drzwi.

Czarne, błyszczące drzwi zadrżały lekko.

Czekałam cierpliwie na zaproszenie, jednak jego nie dostałam.

Zapukałam ponownie... Cisza...

W koncu nie wytrzymałam i załomotałam mocno i nie czekając na odpowiedź weszłam.

-Można.? -mruknęłam ponuro.

„no miła praca nam się zapowiada..” pomyślałam.

-Proszę.. -rzekł męski głos.

Odwróciłam głowę i ujrzałam postać blondyna.

-Koleżanka podpisać kontrakt? Tak? -chłopak bardziej stwierdził, niż zapytał.

-Tak.. ale.. -lekko zmarszczyłam brwi. I co.? Nic nie zaśpiewam i tak o.? Od razu mnie przyjmą.? -powiedziałam sama do siebie.

-Niech pani nie myśli, że nie będzie pani śpiewać... -mruknął dziwnie, chyba chciał być śmieszny..

„Nie stary... nawet mi to na myśl nie przyszło..” już miałam taką formułke powiedzieć.

-To co.? Idziemy śpiewać.? -blondyn wstał i podszedł do mnie, lekko się uśmiechając.

Pokiwałam twierdząco głową i poszłam za mężczyzną, który mnie gdzieś prowadził.

Poszliśmy do sali nagrań.

Chłopak kazał mi wejść do środka i podając jakąś kartkę mruknął:

-Masz zaśpiewasz to...znasz.? -spojrzał na mnie.

-No..

-To daj czadu.! Innej takiej fajnej wytwórni nie znajdziesz.. -powiedział puszczając mi oczko, po czym wyszedł z sali.

Mając przy sobie tekst piosenki Ciary „Like a boy” zaczęłam ją śpiewać.

Gdy skończyłam popatrzyłam niepewnie na szybę, która dzieliła mnie od reszty osób.

Zaczęli mi klaskać... „Chyba nie było aż tak źle... „ pomyślałam, lekko się uśmiechając.

Blondyn po krótkiej rozmowie pokazał mi, żebym przyszła do nich.

-Okej. To może ja zacznę... -powiedział śmiesznie łysy mężczyzna, siedzący na fotelu -Po pierwsze jestem Jake, a po drugie... byłoby mi baardzo miło, gdybyś współpracowała ze mną i resztą.. -pokazał na resztę osób, będących w tym pomieszczeniu. -To jak.? -posłał mi firmowy uśmiech.

-Od razu.?? -zapytałam zdziwiona.

-No a jak.? -Jake spojrzał na mnie dziwnie.

-Ym.. nie no... -wzruszyłam ramionami. -Ale .. ymm.. no ja muszę się zastanowić.. -dodałam.

Mężczyzna zmierzył mnie dziwnie wzrokiem, lecz po chwili powiedział zrezygnowanie:

-No to do trzech dni prosimy o odpowiedź, Mike.. odprowadź koleżankę. Mam nadzieję, że spotkamy się ponownie za trzy dni.. -posłał mi znowu firmowy uśmiech.

Blondyn, który najwyraźniej nazywał się Mike podszedł do mnie i chwycił mnie w talii, lekko popychając w stronę drzwi.

„E.. facet, bo jak ci rąbne to zobaczysz... Łapy przy sobie.. „ mruknęłam w myślach.

-Lepiej by było, gdybyś się zgodziła.. -Mike posłał mi sztuczny uśmiech i bardziej ścisnął w talii.

Juz miałam mu coś zrobić, gdy zobaczyłam postać Louisa, wyłaniającego się zza zakrętu.

-Nasza gwiazda..! -wykrzyknął ironicznie Mike do Lou.

Brunet zmierzył go wzrokiem, a następnie podszedł do mnie bez słowa.

-Klaudia musimy już iśc, prawda.? -oznajmił po 5 minutach „wojny wzroków” z Mikem.

-Taa..

-No to Klaudusiu.. do zobaczenia za trzy dni.. Mam nadzieję.. -puścił mi oczko i poszedł w stronę sali, z której przed chwilą mnie wyprowadził.

Wraz z Louisem poszłam w stronę wyjścia. Kilka razy Lou obrócił się do tyłu patrząc, czy Mike na nas nie patrzy.

-Nie lubicie się.? -powiedziałam, gdy wsiedliśmy już do auta.

-Nie... Lubimy się na inny sposób.. -mruknął oburzony, wyjeżdżając z parkingu z piskiem opon.

-Aha.. -podniosłam brwi.. -I wszystko nagle staje się jasne..

-Nom.. -to było ostatnie słowo wypowiedziane przez bruneta w trakcie drogi.

Gdy dojechaliśmy do mojego domu, Louis siedział przez chwilę, wpatrując się w kierownicę.

-Ej.. jak podpiszesz kontrakt to uważaj na Mike'a .. -mruknął ni stąd ni z ową t.

Spojrzałam na niego pytająco, jednak on nie spuszczał wzroku z kierownicy.

Po chwili ciszy wyszłam z auta i podeszłam do okna kierowcy.

-Jak skończysz podziwiać ta piękną, okrągłą kierownicę to chodź na herbatę... -mruknęłam do chłopaka, który nawet nie zareagował.

„Co mu jest.? Ale ten Mike musiał mu dopiec” pomyślałam. Nie no na serio.. pierwszy raz widziałam takiego Louisa.. takiego .. poważnego.

Jak powiedziałam poszłam przyszykować herbatę.

Gdy stawiałam ciasteczka na stoliku, poczułam, ze ktoś mnie obserwuje.

Zobaczyłam Louisa, który opierał się o futrynę drzwi i przyglądał się mi z skrzyżowanymi rękami.

-Jeszcze się złościsz.? -powiedziałam zabawnie, chcąc trochę rozweselić nastrój panujący w tym domu.

Chłopak posłał mi tylko wymuszony uśmiech.

Poszłam po cukierniczkę do kuchni.

Gdy się obróciłam, ujrzałam tylko twarz Louisa, który w momencie zaczął mnie całować..

Przysunął moja talię do swojej i przedłużał pocałunek.

W końcu udało mi się przerwać go, odsunęłam swoje usta od bruneta i mocno go odepchnęłam od siebie.

-Co ty sobie idioto wyobrażasz.?! -wrzasnęłam zirytowana.

Jak śmiał.! A moje zdanie.?!

Brunet spojrzał na mnie poważnie i po chwili spuścił wzrok w szarawą podłogę.

Skierowałam się podirytowana w stronę salonu.

Usiadłam na kanapie i podparłam ręką głowę, podziwiając jak nigdy dotąd mój dywan.

-Klaudia.. -chłopak usiadł ciężko na fotelu obok sofy, spuszczając wzrok.

Nie odezwałam się.. Nie chciałam go słuchać.

-Przepraszam... Nie wiem co we mnie wstąpiło.. -wymamrotał załamany.

Znowu postanowiłam siedzieć cicho.

Tym razem wbiłam spojrzenie w białą komodę.

-Klaudia.! -Louis wstał nerwowo i chwycił się za głowę. -Czy ty nic nie rozumiesz.?! -wrzasnął i popatrzył na mnie z niedowierzaniem.

Nie chciałam być gorsza i również wstałam.

Wnerwiło mnie to, że podniósł na mnie głos. Ja mu pokaże...

-Co mam niby rozumieć.?! Pierwsze spotykam Mike'a, którego ty ponoć nienawidzisz, a teraz mi taką scenkę urządzasz.? -wrzasnęłam o 3 tony wyżej niż chłopak.

Lou podszedł do mnie i chwycił mnie lekko za ramiona.

-No bo...

Bo co.?! -odeszłam kilka kroków do tyłu, żeby mnie puścił.

-Nic.. nie ważne.. -mruknął pochmurnie. -Po prostu przepraszam.. -spojrzał mi w oczy.

-Ide do swojego pokoju.. -mruknęłam kierując się w stronę schodów.

Z pokoju wyszłam dopiero następnego dnia.

Gdy zeszłam na dół ujrzałam Louisa, oglądającego coś w TV.

-Dzień dobry.. -powiedziałam, uśmiechajac się promiennie.

Lou spojrzał na mnie i posłał mi uśmiech. -Dzwonili do ciebie..

-Kto.? Aha.. dobra.. i co.? -zapytałam nasypując sobie płatków do mleka.

-Odebrałem... odebrał tez Mike, ale to inna droga.. -powiedział odwracając głowę znowu do telewizora.

-Mhm.. -mruknęłam siadając obok pasiastego.

-Smacznego.

-Nawzajem... ...Lou.? -położyłam płatki na stoliku.

-Hm.? -chłopak z zalotnym uśmiechem spojrzał na mnie.

-Przepraszam, że tak wybuchłam.. -posłałam Louisowi słodki uśmiech i przytuliłam go mocno.

Jak myślałam, chłopak odwzajemnił i ze śmiechem mnie mocno ścisnął.

-Nie.. to ja przepraszam.. -powiedział śmiejąc się.

Nagle zadzwonił do mnie telefon.

Poszłam po niego i odebrałam.

-Hallo.?

-Hej. Tu Mike.. to jak.?

-Ymm..

Zobaczyłam Lou, który gestykulował, że mam się zgodzić, bo inaczej mam wpiernicz.

-Klaudia.? -Mike zapytał nerwowo.

-Ym.. Tak.?

-Zgadzasz się.? -mruknął podirytowany.

-Taaak... -powiedziałam i ujrzałam, jak na twarzy Louisa, robi się wielki uśmiech.

-Swietnie.! Prosimy przyjechać w to samo miejsce i podpiszemy kontrakt.. -krzyknął piskliwie blondyn, po czym rozłączył się.

-Będziesz piosenkarką.!!!! -wrzasnął uradowany brunet. W momencie znalazł się obok mnie i zaczął ściskać.

Zaśmiałam się i również przytuliłam przystojniaka.

Już jedno marzenie się spełniło.. teraz czas zacząć drugie..

/dziękuję za komentarze ;**